Verzorgende IG Martine kiest voor vrijheid én zekerheid met detacheren

“Mijn dienst start om elf uur ’s avonds met de overdracht. Daarna stromen de belletjes binnen: een paar bewoners willen nog even naar het toilet, een praatje maken of geholpen worden om naar bed te gaan.

Rond één uur keert de rust terug. Dan neem ik de tijd om de rapportages van de afgelopen dagen door te lezen. De rest van de nacht beantwoord ik oproepen: iemand wil gedraaid worden, wat drinken of gewoon een momentje van contact. Rond vier uur is het tijd voor de ronde waarin ik catheterzakken leeg en verschoon. Tegen zevenen komen de collega’s van de dagdienst en draag ik de nacht weer over.”

Martine werkt als verzorgende IG in de vaste nachtdienst bij Siza in Apeldoorn en Epe. Het is een functie die vraagt om rust en ritme, maar als je het aan Martine vraagt, vooral om menselijkheid. “Mijn nacht is geslaagd als iedereen lekker heeft geslapen en de aandacht heeft gekregen die nodig is. In de nachtdienst heb je vaak mooie, persoonlijke gesprekken. De nacht heeft voor mij écht iets bijzonders. De bewoners zijn dan anders dan overdag. Misschien omdat er meer tijd is voor een praatje of gewoon wat extra aandacht.”

Van zzp’er tot terug van weggeweest

Sinds januari is Martine opnieuw in vaste dienst bij Medicalhunt. “Na zo’n vijf jaar als zzp’er ook via Medicalhunt gewerkt te hebben, ben ik weer terug. Daarvoor heb ik ook al een aantal jaren in vast dienstverband bij jullie gewerkt, ik kom dus steeds gezellig terug!”

Dat zegt veel over haar band met Medicalhunt. “Medicalhunt is een waanzinnig leuk bedrijf om voor te mogen werken. Vanaf het begin tot nu is het altijd een prettige samenwerking geweest. Jullie bieden leuke werkplekken en iedereen doet echt zijn best om de juiste plek voor je te vinden.”

Vrijheid en zekerheid zijn voor Martine de perfecte combinatie. “Mijn vrijheid is mij heilig. Door bij Medicalhunt te werken op detacheerbasis behoud ik die vrijheid, maar heb ik toch de zekerheid van vaste uren.

“Ik ben een echte zuster”

Al meer dan dertig jaar werkt Martine in de zorg, waarvan vijftien jaar in de nachtdienst. “Dat ik een echte zuster ben, dat heb ik hier opnieuw bevestigd gekregen. Ik zorg graag voor andere mensen en maak het anderen graag naar hun zin.”

Met warmte vertelt ze over haar werk bij Siza, een organisatie die mensen met niet-aangeboren hersenletsel ondersteunt. “Op deze werkplek heb ik geleerd dat werken met en voor niet aangeboren hersenletsel-bewoners ontzettend leuk en uitdagend is.”

Het teamgevoel is groot. “De teams in Epe en Apeldoorn zijn allebei geweldig. De saamhorigheid is groot en het is fijn om daar onderdeel van te mogen zijn.” En zoals dat vaak in de zorg is, schuilt in haar wens voor de toekomst iets simpels en oprechts: “Dat mijn collega’s meer collega’s zouden krijgen.”

De nachtengel

Dat Martine geliefd is bij bewoners, blijkt uit de woorden die ze onlangs te horen kreeg. “Vorige week noemde een bewoner mij ‘onze nachtengel’,” vertelt ze met een glimlach. “Dat is misschien wel het mooiste compliment dat ik ooit heb gekregen.”

In de loop der jaren heeft Martine talloze bijzondere momenten meegemaakt. Maar één herinnering staat haar nog altijd helder voor de geest. “Mijn mooiste en tegelijk meest ontroerende herinnering speelde zich zo’n drie jaar geleden af. Ik werkte toen een avondroute in de wijkzorg in Almere. Rond tien uur ’s avonds reed ik naar mijn laatste cliënt. In het zorgplan stond dat mevrouw alleen even geholpen hoefde te worden met haar pyjama. Ze had weinig energie door uitgezaaide, uitbehandelde kanker. In de rapportage las ik dat ze over een klein weekje euthanasie zou krijgen, omdat het lijden ondragelijk was geworden en er geen positief vooruitzicht meer bestond. Ze was uitgestreden…”

Martine herinnert zich het huis nog precies. “Overal hingen geborduurde lappen, er stonden Mariabeeldjes en kleurrijke meubels. Het voelde warm, huiselijk. In de stoel zat een magere, maar prachtige vrouw van rond de tachtig. Ze keek me wat afwachtend aan. In het zorgplan las ik dat ze moeite had met nieuwe gezichten, dus ik stapte met gepaste terughoudendheid binnen.”

Wat begon als een kort zorgmoment, werd een bijzondere ontmoeting. “De geplande zorg stond op vijftien minuten, maar na een uur zaten we nog steeds te kletsen. Over de herkomst van haar Mariabeeldjes, over borduren, breien en haken. Langzaam kwam ook haar pijnlijke verhaal naar voren. Twee jaar eerder had ze haar man verloren. Sindsdien voelde ze zich eenzaam. Handwerken lukte niet meer, veel kennissen waren overleden. Ze vertelde dat ze uitkeek naar de week erop, wanneer de arts haar euthanasiewens zou vervullen.”

“Toen ik haar naar bed hielp, pakte ze mijn hand en zei ze: ‘Ik ben zo dankbaar dat ik volgende week naar mijn man mag gaan. Maar kind, wat had ik jou graag eerder willen ontmoeten. Dankjewel voor dit mooie moment samen. Ik voelde me weer even helemaal gelukkig en mezelf.’”

“De tranen stroomden over haar wangen… en ja, ook mijn tranen deden mee. Wat zeg je tegen iemand die je nooit meer zult zien, maar die je zo heeft geraakt? Geen enkel woord dekt de lading. Dus gaf ik haar een knuffel en zei alleen: ‘Slaap maar lekker.’”

“Een week later reed ik tijdens mijn route langs haar huis. Het was donker. Toen dacht ik: wat kan het leven soms verdrietig zijn, maar ook zo ongelooflijk mooi. En wat ben ik dankbaar dat ik in de zorg mag werken. Dat ik een beroep heb, waarin je zulke pure, menselijke momenten mag meemaken.”

“Werken in de zorg moet je in je hebben en I got it!”

Zorgen met hart en ziel

Die dankbaarheid loopt als een rode draad door alles wat Martine vertelt. “Werken in de zorg moet je in je hebben en I got it!” Ze geniet van haar werk, haar collega’s en de bewoners voor wie ze zorgt. “Het is gewoon een mooie job.”

Ook over de veranderingen in de zorg spreekt ze met nuchterheid en realisme. “Je gaat met de tijd mee en daar horen veranderingen bij. Soms mooie, soms minder mooie. Mensen kunnen nu langer thuis blijven wonen en er wordt meer gekeken naar de mens achter de zorgvraag. Belevingsgerichte zorg is veel meer aan de orde. Maar door bezuinigingen is er helaas minder tijd voor de zorgvrager. Dus blijf ik gewoon doorgaan en probeer ik zo goed mogelijke zorg te geven.”

“Waar wacht je op? Kom bij de Medicalhunt-familie!”

Martine is niet alleen een betrokken zorgprofessional, maar ook een trotse ambassadeur van Medicalhunt. “Stuk voor stuk vind ik iedereen geweldig!” zegt ze enthousiast. “Dus waar wacht je op? Kom bij de Medicalhunt-familie!”

Haar toekomst ziet ze met vertrouwen tegemoet. “Fijn! Nog vele jaren werken bij én voor Medicalhunt.” En buiten haar werk? Dan zoekt ze de rust op. “Ik breng graag tijd door met mijn familie, ik haak en brei veel. En trek graag de natuur in of struin door kringloopwinkels. Gezellig met mijn moeder.”

De nachten van Martine zijn gevuld met rust en zorg, aangevuld met mooie gesprekken die ertoe doen. Met haar geduld en inlevingsvermogen als kracht en haar warme hart. In haar werk, én in het leven, heeft ze een belangrijke les geleerd: dat niet alles maakbaar is en dat sommige dingen vanzelf op hun plek vallen. “Laat los, wat niet voor jou bedoeld is, dan hoef je er nooit achterna te rennen,” zegt ze met een glimlach. Een levenswijsheid die ze meeneemt in alles wat ze doet. In haar werk, in haar nachten bij Siza en in haar blik op de toekomst. Tot slot heeft Martine nog één boodschap die ze graag aan iedereen wil meegeven: “Medicalhunt ROCKS!”