Home
Kenniscentrum
Column
Vooroordelen in de z...

Vooroordelen in de zorg

Column
4 juni 2024

"Ik wilde voor mijn cliënten, waar ik de zorg voor coördineerde, van alles. Van alles wat volgens het nachtzorgteam niet haalbaar was. Ik was daar soms best gefrustreerd over, maar absoluut niet terecht."

In alle zorgorganisaties kom je het tegen. Maakt niet uit wat voor organisatie, de doelgroep waarmee ze werken, of het goed gaat met de organisatie of niet. Het is overal een terugkerende discussie: team IG, team verpleegkundigen en de regie/wijkverpleegkundigen die naast elkaar staan en eigenlijk niet goed weten wat wie de hele dag aan het doen is.

Vooroordelen

Wanneer er veranderingen zijn kunnen we lekker tegen elkaar aan pruttelen (zo noem ik dat) bij de koffieautomaat. Maar vaak weten we niet van elkaar wat we aan het doen zijn.

Een aantal van die vooroordelen op een rijtje:

  • “Dan moeten ze maar harder lopen op de afdeling.”
  • “Wat doen die verpleegkundigen nou achter de computers, laat ze eens aan het werk gaan.”
  • “Ja, zie ze weer met elkaar koffiedrinken/vergaderen/overleggen.”
  • “Ze staan weer buiten te roken, dus er is wel tijd.”
  • “Waarom zou je een kantoorfunctie in de zorg willen?”
  • “Die hbo-verpleegkundige heeft alleen maar hbo gedaan, zodat ze niet in de weekenden en avonden hoeft te werken.”

Dit is zomaar een greep uit mijn assortiment van wat ik de afgelopen jaren overal wel gehoord heb.

Onterechte frustratie

Toen ik in de GHZ werkte, was het precies zo. Ik wilde voor mijn cliënten, waar ik de zorg voor coördineerde, van alles. Van alles wat volgens het nachtzorgteam niet haalbaar was. Ik was daar soms best gefrustreerd over, maar absoluut niet terecht.

Ik had vaak contact met mijn zeer gewaardeerde collega van de nachtzorg. Dat was vooral telefonisch en via e-mail. Het grappige was, dat we allebei een beeld van elkaar hadden. Zo dacht ik dat zij bruin haar had en een bobline, en zij had ook een beeld van mij. Wel op een positieve manier, we hadden een hele goede klik. We konden heel goed samenwerken en ik kon met haar mijn frustraties delen. Daardoor hoorde ik ook waarom dingen niet altijd konden zoals ik had bedacht. Op die manier zet je elkaar aan.

Verheldering

Toen we al snel een overleg hadden stelde we ons aan elkaar voor, omdat we echt geen idee hadden hoe we eruitzagen.

Mijn grootste shock was dat mijn zeer gewaardeerde nachtzorg collega geen bruin haar en een bob had, maar een superblond en kort pittig kapsel had. We moesten hartelijk lachen om onze aannames en zo kwamen we in gesprek. Ik had een aanname van hoe zij haar werk deed, en andersom. Zo was het idee ontstaan om samen met elkaar een aantal diensten te lopen. Dat was mega verhelderend. Waarom kon nachtzorg niet even komen kijken bij een cliënt?

“Sindsdien heb ik besloten om geen mening meer te vormen over hoe welke functie werkt. We weten de helft niet van elkaar.”

Een vak apart

Ik kwam erachter dat werken in de nachtzorg een vak apart is. Zo moest er worden geluisterd in een bepaald systeem wat over de hele organisatie ging. In dit geval was het regio Meppel en zij was verantwoordelijk voor zo’n honderd zorgvragers, van jong tot oud. 

Elk geluidje wist mijn collega te herkennen. Ze hoorde of het goed ging, of het niet goed ging. Daarnaast moest ze met haar auto langs alle locaties om mensen te draaien die dat zelf niet konden. Het was voor mij een enorme eyeopener. Sindsdien heb ik besloten om geen mening meer te vormen over hoe welke functie werkt. We weten de helft niet van elkaar.

Dus laten we dat met elkaar afspreken. Laten we met elkaar in gesprek blijven. Laten we ervan uitgaan dat iedereen gewoon hard aan het werk is. Alleen dan komt er een optimale samenwerking tot stand ten goede van de zorgvragers.

Een enorm mooie kans

Zelf heb ik besloten om als wijkverpleegkundige aan het werk te gaan wanneer ik klaar ben met mijn hbo-V opleiding. De reactie die ik vaak hoor is: "Dus je gaat voor een functie op kantoor? Niet meer in de zorg?" Ik zeg er dan altijd bij, “Het zal wel zo zijn dat wanneer ik klaar ben met de opleiding, de wijkverpleegkundige juist weer aan het bed staat. Je weet het maar nooit.”

Helaas moet ik jullie mededelen dat ik deze weg niet ga vervolgen binnen Medicalhunt. Ik kwam met een andere organisatie in contact en daar mag ik mijn opleiding verder vervolgen als wijkverpleegkundige in opleiding. Een enorm mooie kans voor mij!

Ik wil Medicalhunt enorm bedanken voor de mooie tijd en de mooie kansen. In het bijzonder Naoufal en Domenique voor het fijne contact en de fijne begeleiding. Het heeft mij heel veel waardevolle ervaring opgeleverd. Ik ga jullie allemaal missen en ondanks dat ik geen taart in ontvangst heb genomen heb en geen medewerker van de maand ben geweest, zeg ik toch: “het is geen doei, het is geen dag, maar een tot ziens met een glimlach!”